برایان جونز، جیمی هندریکس، جنیس جاپلین و جیم موریسون همگی در سن ۲۷ سالگی بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۱ درگذشتند. در آن زمان، این تقارن باعث بروز نظراتی شد، اما تا زمان مرگ کورت کوبین در حدود دو دهه و نیم بعد بود که ایده «باشگاه ۲۷» در ذهن عموم شکل گرفت و با مرگ ایمی واینهاوس در سال ۲۰۱۱ دوباره شعله‌ور شد. از طریق مصاحبه با افرادی که آن‌ها را می‌شناختند، مانند ستاره‌های موسیقی، منتقدان، کارشناسان پزشکی و تصاویر دیده‌نشده، زندگی، موسیقی و هنر کسانی که در ۲۷ سالگی درگذشتند با هدف یافتن پاسخ بررسی می‌شود.

جنیس جاپلین یکی از محترم‌ترین و نمادین‌ترین خوانندگان راک اند رول تمام دوران است؛ شخصیتی تراژیک که سوءتفاهم‌های زیادی درباره او وجود داشت، میلیون‌ها شنونده را مجذوب خود کرد و پیش از مرگش در سال ۱۹۷۰ در سن ۲۷ سالگی، مسیرهای خلاقانه جدیدی را گشود. ایمی برگ، کارگردان اثر، داستان زندگی جاپلین را با جزئیات بررسی می‌کند. پرتره‌ای از یک هنرمند پیچیده، باانگیزه و اغلب رنج‌کشیده. کلمات خود جاپلین روایتگر نامه‌هایی است که او در طول سال‌ها به خانواده‌اش نوشته است. جنیس هنگام آواز خواندن، تجسمی از انرژی خالص بود. صعود سریع و مرگ نابهنگام او موسیقی را برای همیشه تغییر داد.

هم‌افزایی خلاقانه چهار هنرمند نابغه شامل جان دنزمور نوازنده درامز، رابی کریگر نوازنده گیتار، ری منزارک نوازنده کیبورد و جیم موریسون خواننده، گروه «د دورز» را به یکی از نمادین‌ترین و تاثیرگذارترین گروه‌های راک آمریکا تبدیل کرد. این مستند با استفاده از تصاویر ضبط‌شده بین زمان شکل‌گیری گروه در سال ۱۹۶۵ تا مرگ موریسون در سال ۱۹۷۱، مسیر گروه را از راهروهای دانشکده سینمایی یو‌سی‌ال‌ای، جایی که منزارک و موریسون با هم آشنا شدند، تا صحنه‌های کنسرت‌های شلوغ و فروخته‌شده دنبال می‌کند.

روایتی مستند از تور ریلی یک جشنواره بزرگ راک کانادایی با حضور هنرمندان برجسته. در تابستان ۱۹۷۰، یک قطار چارتر حامل برخی از بزرگ‌ترین گروه‌های راک جهان از سراسر کانادا عبور کرد. گروه‌های گریت‌فول دد، جینس جاپلین، د بند، بادی گای و دیگران به مدت پنج روز با هم زندگی و مهمانی کردند و در شهرهای بزرگ مسیر برای اجرای کنسرت‌های زنده توقف داشتند. سفر آن‌ها فیلم‌برداری شد.

اولین اجرای جیمی هندریکس در آمریکا در جشنواره پاپ مونتری در سال ۱۹۶۷ به طور کلی یکی از رادیکال‌ترین و افسانه‌ای‌ترین اجراهای زنده تاریخ به شمار می‌رود. هندریکس و گروه دو نفره‌اش «اکسپیرینس» که در آن زمان برای مخاطبان آمریکایی تقریباً ناشناخته بودند (هرچند در بریتانیا به شهرت رسیده بودند)، روی صحنه غوغا به پا می‌کنند. آن‌ها آهنگ‌های کلاسیک بلوز مانند «راکم کن عزیزم» و «کشتارگاه» اثر هاولین ولف را می‌نوازند، ترانه «مثل یک سنگ غلتان» باب دیلن را بازخوانی و الکتریکی می‌کنند، آهنگ‌هایی از اولین آلبوم منتشرنشده‌اش را اجرا می‌کنند و در نهایت با قربانی کردن و سوزاندن تاریخی گیتارش در جریان اجرای دیوانه‌وار آهنگ «چیز وحشی» که حتی نویسنده‌اش چیپ تیلور هم تصورش را نمی‌کرد، به کار خود پایان می‌دهند. هندریکس از بازخورد صدا و اعوجاج برای ارتقای آهنگ‌ها با شدتی از نجوا تا فریاد استفاده می‌کند و قلمرویی را می‌گشاید که پیش از این هرگز با چنین قدرت و روح سرکشی کشف نشده بود.

این مستند که تنها چند سال پس از مرگ جنیس جاپلین منتشر شد، از طریق مصاحبه‌ها و ویدیوهای اجراهایش، تصویری از شخصیت واقعی او ارائه می‌دهد.

دکتر آرچی بولن دچار بحران میانسالی شده است. او به تازگی از همسرش طلاق گرفته و در حال ساختن یک زندگی جدید برای خود است. یک شب، توجه او به پتولیا دانر جلب می‌شود؛ زن جوان، جذاب و پرشور و نشاطی که شخصیت پرانرژی‌اش، ترس او را از شوهر بدرفتارش، دیوید، پنهان می‌کند؛ شوهری که پدرش یکی از چهره‌های قدرتمند جامعه است. با عمیق‌تر شدن احساسات پتولیا و آرچی نسبت به یکدیگر، آن‌ها باید تصمیم بگیرند که واقعاً از زندگی چه می‌خواهند.